متن آهنگ میلاد علی آبادی - پر بسته

نه کسی آید به برم ، نه ز کس باشد خبرم ، به خدا هر جا گذرم ، تو جلوه گری

سوی تو آورده دلم ، به بلا خو کرده دلم ، ز غمت پرورده دلم ، ای رشک پری

به خدا دلخواه منی ، به شب من ماه منی ، ز چه رو جانکاه منی ، صبرم ببری

تو مرو از محفل من ، دل من شد قاتل من ، تو مجو از این دل من ، دیوانه تری

چون برق بلایی ، در خرمن مایی ، به بلا کشی ام چو بیایی

از آفت جانم ، دوری نتوانم ، تو بگو تو بگو چه بلایی

چون برق بلایی ، در خرمن مایی ، به بلا کشی ام چو بیایی

از آفت جانم ، دوری نتوانم ، تو بگو تو بگو چه بلایی

نقش رخت نرود نفسی از یادم

از چه به گوش دلت نرسد فریادم

چو برای تو زنده منم ، به هوای تو زنده منم

تا کی عاشق زار بلاکش تو ، بسوزد از غم عشق و از آتش تو

دردا دل به تو بستم و غافل از این ، که آتشین بود این عشق سرکش تو

خونم را میریزی ، تو با رقیب من آمیزی ، ز من چو بخت من بگریزی ، ز آه من نمیپرهیزی

ماه منی ، تو آرزوی دلخواه منی ، اگرچه عشق جانکاه منی ، جدا ز من کجایی

گر نفسی ، به درد بی کرانم برسی ، نمی دهی دل خود به کسی ، اگر چه بی وفایی